Psycholog Dziecięcy

Troska, Wrażliwość Profesjonalizm w drodze do szczęśliwego dzieciństwa.
SpecjalizacjeWizyty

Specjalizacje psychologa dziecięcego

Trudne emocje dziecka psycholog dziecięcy

Trudne emocje dziecka, o których warto z nim rozmawiać

Różne sposoby zachowania Twojego dziecka wynikają z listy czterech złożonych emocji. Oto jak wyjaśnić je dziecku w sposób, który zrozumie, aby nauczyło się nimi zarządzać.

 

Już w wieku 1 roku dzieci zaczynają okazywać emocje i niezależnie od tego, czy zdawałeś sobie z tego sprawę, czy nie, wtedy zacząłeś je okazywać. Pamiętasz, jak powiedziałeś swojemu maleństwu zmarszczyłeś brwi, kiedy rzucił samochodzikiem? To emocja!  Domyślnie identyfikujemy, demonstrujemy i wyjaśniamy, dlaczego nasze małe dzieci nie powinny zachowywać się w określony sposób, omawiając i pokazując im właściwy sposób ,

Ale często nie poświęcamy tyle czasu i wysiłku, aby dać tego rodzaju emocjonalne wskazówki dzieciom w wieku szkolnym.  Jeśli po prostu powiesz dziecku, aby poszło do swojego pokoju, gdy źle się zachowuje, tracisz okazję do omówienia z nią, dlaczego się zachowywała i jak może się czuć  – dodaje. Te małe gesty mogą otworzyć drzwi do komunikacji, aby pomóc dziecku zrozumieć złożoność emocji.

Nie ma przedmiotu szkolnego dotyczącego rozpoznawania i wyjaśniania emocji, mimo że budowanie i rozwijanie inteligencji emocjonalnej i słownictwa emocjonalnego dziecka powinno zaczynać się w bardzo młodym wieku. Moim zdaniem jest to tak samo ważne jak uczenie się liczb, liter i sortowanie kolorów . Celem uczuć jest zrozumienie tego, co dzieje się w nas i wokół nas. Uczucia dają nam szybką informację zwrotną do wykorzystania w oparciu o nasze przeszłe doświadczenia.

Jednak kiedy jesteś młody, nie masz żadnych wcześniejszych doświadczeń, z których mógłbyś czerpać – reagujesz w oparciu o to, jak się czujesz.  Do rodzica lub opiekuna należy nauczenie dzieci rozpoznawania, nazywania, interpretowania i wykorzystywania emocji. Wtedy dzieci nauczą się nowego języka do wyrażania siebie  To język, który nie tłumi, nie odpycha, nie tłumi, a potem nie eksploduje, ale raczej pomaga im zrozumieć, dlaczego czują to, co czują.  Największym darem, jaki możesz dać swoim dzieciom, jest umiejętność doświadczania, rozpoznawania i radzenia sobie z emocjami – będzie to ich klucz do odporności w późniejszym życiu  .

Zamiast próbować zdefiniować długą listę emocji dla swojego dziecka, zacznij od podstaw. Tutaj znajdziesz najczęstsze złożone emocje, z których wynikają wszystkie inne emocje i jak o nich rozmawiać z dziećmi.

Gniew

Gniew to silne uczucie irytacji, niezadowolenia lub wrogości. W przypadku dzieci, które bardzo łatwo można sprowokować, gdy towarzysz zabaw chwyta ich zabawkę, pojawia się złość, ponieważ wyzwala się ich reakcja na walkę lub ucieczkę. Kiedy twoje dziecko wpada w złość, uderza lub robi coś niewłaściwego, reaguje na bodźce, które sprawiły, że poczuł jakiś ból lub frustrację.

Gniew może wydawać się irracjonalny, ale dla dziecka, które jeszcze nie nauczyło się regulować emocji, jest to natychmiastowa, naturalna reakcja na jakiś rodzaj złego postępowania, które odczuwa Twoje dziecko. Ponieważ wiesz, że zachowanie Twojego dziecka (złość lub wrogość, które okazuje) pochodzi skądś, porozmawiaj z nim, gdy to się dzieje.

Zidentyfikuj to uczucie : powiedz:  Wygląda na to, że jesteś naprawdę wściekły  i naśladuj rysy twarzy wyrażające złość. Ważne jest, aby nie używać ostatecznych słów, takich jak  Widzę , zamiast słów  Wygląda jak  lub  Wydaje się . Gleicher zwraca uwagę, że ważne jest, aby nie umieszczać dokładnych słów w doświadczeniu i unieważniać uczucia dziecka, jeśli dziecko nie jest w rzeczywistości szalone, a raczej smutne lub niespokojne.  Daje dziecku możliwość poprawienia rodziców, jeśli tak nie jest  .

Wyjaśnij to uczucie : Powiedz:  Czasami sprawy nie układają się tak, jak byśmy tego chcieli i to sprawia, że ​​czujemy się wściekli i zdenerwowani . Następnie naucz swoje dziecko, jak może wyrazić siebie, gdy te uczucia się pojawią. Czy dziecko ćwiczy mówienie czegoś w stylu:  Naprawdę nie lubię, kiedy wyrywasz mi z ręki zabawkę

– uderzanie, krzyczenie lub płacz, gdy czujesz się zły – to podstawowa emocja, która nie została jeszcze uregulowana ani odzyskana. Załamanie to emocja, która nie jest zrozumiana — Twoje dziecko potrzebuje, abyś wyjaśnił, jak się czuje, ponieważ nie może sam tego przekazać; nazywa się to budowaniem słownictwa emocjonalnego Twojego dziecka.

Potrzebują słowa, które skojarzy się z uczuciem, aby mogli użyć swoich słów, aby wyrazić, a nie zareagować. Kiedy twoje dziecko wpada w złość, uderza lub robi coś niewłaściwego,  oprócz konsekwencji, pytanie go, jak się czuje. W ten sposób mogą zrozumieć, że gniew prowadzi do bicia, a kiedy poczują gniew, mogą wyrazić go w inny sposób.  Przesłanie zawsze powinno brzmieć: masz uczucia, tak wyglądają, dobrze się czuć i żadna emocja nie jest nigdy trwała . (Powinieneś zrobić to również po przeciwnej stronie spektrum:  Właśnie strzeliłeś gola w piłce nożnej! Jak się czujesz? )

Jak to ułatwić: Dobrą techniką uczenia dzieci o emocjach jest wskazywanie ich innym.  Kiedy czytasz bajki lub oglądasz filmy, zapytaj dziecko, jak myśli, że postać może się czuć? To nie tylko zwiększa zasób słownictwa emocjonalnego, ale także uczy empatii, aktu stawiania się w sytuacji innych

Smutek

Poczucie straty, smutku lub rozczarowania jest dla twoich dzieci głównym problemem. Smutek może się zdarzyć, gdy Twoje dziecko się boi lub gdy ktoś mówi lub robi coś, co źle się czuje. Smutek może być uczuciem, które odczuwasz z powodu tęsknoty za kimś (z powodu śmierci lub dystansu) lub konieczności przechodzenia przez coś bolesnego (np. gdy rodzice się kłócą). Smutek może również rozwinąć się przez rozczarowanie, takie jak przedwczesne zamknięcie szkół z powodu pandemii koronawirusa lub zabawa, która nie może się wydarzyć.

Zidentyfikuj uczucie :  Kiedy Twoje dziecko jest smutne, nie tylko czuje smutek, ale myśli smutne i zachowuje się smutno   Łzy są najbardziej oczywistym znakiem, że twoje dziecko jest smutne, ale dzieci mogą manifestować smutek na inne sposoby, takie jak gniew, izolacja, a nawet lgnięcie.

Kiedy kończą 1 rok życia, niemowlęta zyskują świadomość, że rodzice mogą im pomóc w regulowaniu emocji. Płaczą, a Ty zaczynasz biegać. Gdy wyrastają z okresu niemowlęcego, maluchy zaczynają rozumieć, że pewne emocje są związane z pewnymi sytuacjami,  . Niebezpieczeństwo smutku i niezrozumienia jego ukrytego źródła polega na tym, że smutek może przekształcić się w gniew, a następnie doprowadzić do załamań. Jeśli za każdym razem, gdy twoje dziecko płacze, próbujesz je uspokoić, po prostu opatrujesz sytuację, zamiast pomagać im w rozwiązaniu problemu . Dzieci potrzebują narzędzi, aby móc powiedzieć:  Jest mi smutno, ponieważ… . w przeciwnym razie dowiadują się, że ich uczucia można wyciszyć i nie nauczą się nazywać prawdziwych powodów swojego smutku, dodaje dr Shlisky.

Wyjaśnij to uczucie : Na przykład, jeśli Twoje dziecko zgubi ulubionego pluszaka i jest mu smutno, posłuchaj go w jakikolwiek sposób i pozwól mu zobaczyć poprzez swoje działania, że ​​jesteś dla niego, jeśli potrzebuje dodatkowych uścisków lub przytuleń lub wystarczy płakać.  Możesz również znormalizować ich uczucia, dzieląc się historią o tym, jak doświadczyłeś podobnej straty, gdy byłeś w ich wieku. Bądź szczery, jak bardzo byłeś smutny i jak płakałeś. Porozmawiaj o tym, co pomogło ci w twoich smutnych uczuciach. Rodzice często próbują bądź silny dla swoich dzieci, aby pokazać im, że wszystko będzie dobrze. Jednak w rzeczywistości może być korzystne dla dziecka, gdy dorośli wykazują odpowiednie emocje. Można powiedzieć:  Tatuś też jest smutny . Dr Shlisky zaleca pokazanie, że uczucia nie są czymś, co muszą próbować maskować lub się wstydzić.

Jak ułatwić sobie życie: Unikaj pułapki polegającej na mówieniu  użyj swoich słów , gdy dziecko jest zdenerwowane, ponieważ nie jest to rozsądne oczekiwanie, gdy małe dziecko jest jeszcze na wczesnym etapie uczenia się, jak łączyć wrażenia cielesne i umysłowe ze słownictwem dotyczącym uczuć .  Mówię wielu rodzicom, aby utworzyli wykres uczuć za pomocą emotikonów, które uwielbiają wszystkie dzieci – i używaj go, aby nauczyć dzieci rozpoznawania, w jaki sposób mimika twarzy jest skorelowana z uczuciami . A jeśli nie potrafią nazwać uczucia, które przeżywa, mogą wskazać wyrażenie, które mu odpowiada.

Strach

Dzieci nie boją się naturalnie, ale uczucia strachu wynikają z niepokoju i zmartwienia.  Kiedy małe dzieci się boją, wiąże się to z pewnym poziomem postrzegania niebezpieczeństwa . Niektóre obawy są naturalne – większość dzieci boi się obcych, ciemności i rozłąki z rodzicami. Ale beztroskie dni na co dzień nie są normą. Twoje dziecko mogło usłyszeć coś w telewizji, zobaczyć coś lub kogoś, co sprawiło, że poczuło się nieswojo, lub wydarzenie z prawdziwego życia przestraszyło je jak wypadek samochodowy.

Zidentyfikuj to uczucie : Ponieważ istnieją obawy, przed którymi nie zawsze możemy ochronić nasze dzieci, jak ogólnoświatowa pandemia, upewnij się, że potwierdzasz obawy dziecka związane z sytuacją ( To brzmi naprawdę przerażająco ), zamiast bagatelizować to, jak się czuje mówiąc im, że wszystko będzie dobrze.  Bądź spokojny i rzeczowy podczas porodu, aby Twoje dziecko czuło się bezpiecznie

Wyjaśnij to uczucie : Możesz wyrazić, że masz podobne uczucia ( Ja też tak się czuję ) i zapytać dziecko, czy chce zadać Ci jakieś pytania na ten temat. A jeśli właściwie nie znasz odpowiedzi? Najlepiej powiedzieć, że znajdziesz sposoby, aby dowiedzieć się więcej i wrócić do nich z odpowiedzią. Czasami pomaga po prostu pozwolenie dziecku na werbalne przetwarzanie tego, co dzieje się w jego głowie.  Czasami nasze dzieci muszą nam coś powiedzieć po prostu dlatego, że są zbyt ciężkie, by mogły się same utrzymać. Pomaganie mu czuć się pewnie, że są otwarte drzwi i ucho do słuchania, kiedy tylko tego potrzebuje, może być komfortem, którego potrzebuje.

Jak to ułatwić: ponieważ małemu dziecku trudniej jest wyrazić źródło swojego strachu, opowiadanie historii, odgrywanie sytuacji lub czytanie książek o szczególnie przerażających sytuacjach może pomóc dzieciom przezwyciężyć lęki.

Zazdrość

Zielonooki potwór zazdrości potrafi wydobyć z nas to, co najlepsze, i pojawia się u dzieci w wieku 3 miesięcy,. Jest to emocja łatwo odczuwalna i często wyrażana — mama trzyma nieznajomego dziecka lub rodzeństwo dostaje prezenty na urodziny — ale pojęcie zazdrości jest trudne do wyjaśnienia. Chociaż często opisuje się je jako uczucia lub myśli związane z niepewnością, strachem lub troską o względny brak własności lub bezpieczeństwa, może to być również uczucie nieadekwatności, bezradności lub urazy.  Uczucia zazdrości często wynikają z niezaspokojenia potrzeb jednostki. Może rozwijać się z braku zaufania i często prowadzi do poczucia niepewności,

Zidentyfikuj uczucie : Zazdrość i zawiść są ściśle powiązane, jednak z zazdrością chcesz tego, czego nigdy nie miałeś, a z zazdrością grozi ci utrata czegoś, co masz lub przynajmniej wierzysz, że masz.

Zazdrość materialna jest zawiścią ( Chcę tego, co ona ma ) i zaczyna się już w wieku malucha.  Niemowlęta nie zastanawiają się dwa razy przed zabraniem zabawki, której chcą od towarzysza zabaw. Na szczęście, gdy dzieci są już zapisane do szkoły i zaczynają rozumieć normy społeczne, zwykle przestają kraść to, czego chcą od swoich rówieśników – ale to nie powstrzymuje ich przed pragnienie lub tęsknota za dobrami, które mają inne dzieci. Spróbuj przenieść uwagę z dóbr materialnych na niepieniężne bogactwa, które zapewnia twoja rodzina. Być może jesteś w stanie spędzać więcej czasu ze swoimi dziećmi dzięki elastycznemu harmonogramowi pracy. Wskaż pozytywy, aby odwrócić narrację od poczucia nieadekwatności do poczucia pewności siebie.

Następnie pojawia się zazdrość społeczna, na przykład to, że twoja córka nie została zaproszona na nocleg, co powoduje poczucie niepewności lub nieadekwatności.  Niektóre dzieci rozumieją uczciwość, co powoduje wewnętrzną walkę, gdy pojawia się sytuacja, która pokazuje, jak coś może być niesprawiedliwe . Pierwszą praktyczną zasadą dla rodziców zajmujących się zazdrością społeczną jest, aby nigdy nie lekceważyć uczuć dziecka. W końcu, chociaż możesz nie myśleć, że dramat związany z siedzeniami w stołówce jest problemem, może to oznaczać świat dla twojego dziecka. Gdy Twoje dziecko zacznie mówić o tym, co je dręczy, bądź wyrozumiały. Spróbuj powiedzieć:  Widzę, jak to sprawi, że poczujesz się pominięta . Następnie rozwiąż problem, oferując prawdziwe sugestie, które pomogą dziecku przezwyciężyć zazdrość,

Istnieje inny rodzaj zazdrości w stosunku do małych dzieci, który polega na myśleniu, że stracisz lub stracisz jakieś uczucia, uwagę lub poczucie bezpieczeństwa innej osoby z powodu kogoś lub czegoś innego, w tym ich zainteresowania czynnościami, które zabierają ci czas. Może się to pojawić w najdrobniejszych sytuacjach, na przykład gdy Twoje dziecko chce mieć największy kawałek tortu urodzinowego na przyjęciu przyjaciela. Jeśli twoje dziecko płacze, gdy widzi, że nie dostaje tego, czego chce (w końcu nie jest urodzinowym chłopcem), zapytaj go, co się dzieje, że płacze (nawet jeśli wiesz, dlaczego). Chcesz, aby Twoje dziecko mówiło o swoich emocjach, aby rozpoznało, dlaczego się pojawiają.  Chcesz potwierdzić ich emocje i uznać je

.  Widzę, że denerwujesz się ciastem  i  czasami nie dzisiaj pozwolimy Twojemu przyjacielowi je mieć, ponieważ są jego urodziny . Następnie skup się na czymś, co sprawi, że Twoje dziecko poczuje się szczęśliwe, na przykład poproszenie syna, aby powiedział przyjacielowi, jak dobrze się bawi.

Jak ułatwić sobie życie: Największym błędem, jaki popełniają rodzice, jest powiedzenie dziecku:  Nie ma powodu do smutku  lub  Przestań płakać , ponieważ nie pomaga to, że Twoje dziecko jest już smutne. Tylko jeszcze bardziej ograniczasz ich emocje i mówisz im, żeby tego nie okazali, zamiast jak sobie z tym radzić.

Trudne emocje u dzieci

Problemy z zachowaniem dziecka

Dzieci czasami kłócą się, są agresywne lub zachowują się zły lub wyzywająco w stosunku do dorosłych. Zaburzenie zachowania można zdiagnozować, gdy te destrukcyjne zachowania są rzadkie w danym momencie w wieku dziecka, utrzymują się z czasem lub są poważne. Ponieważ destrukcyjne zaburzenia zachowania wiążą się z odgrywaniem i okazywaniem niechcianych zachowań innym, są one czasami nazywane zaburzeniami eksternalizacji .

Zaburzenie opozycyjno-buntownicze

Kiedy dzieci zachowują się uporczywie, co powoduje poważne problemy w domu, w szkole lub z rówieśnikami, może zostać zdiagnozowane zaburzenie opozycyjno-definicyjne (ODD). ODD zwykle zaczyna się przed 8 rokiem życia, ale nie później niż około 12 roku życia. Dzieci z ODD są bardziej skłonne zachowywać się buntowniczo lub wyzywająco wobec osób, które dobrze znają, takich jak członkowie rodziny, regularny opiekun czy nauczyciel. Dzieci z ODD wykazują te zachowania częściej niż inne dzieci w ich wieku.

Przykłady zachowań ODD obejmują

  • Często być zły lub tracić panowanie nad sobą
  • Często kłócą się z dorosłymi lub odmawiają przestrzegania zasad lub próśb dorosłych
  • Często urażony lub złośliwy
  • Celowo denerwując innych lub denerwując się na innych
  • Często obwinianie innych za własne błędy lub niewłaściwe zachowanie

Zaburzenie zachowania

Zaburzenie zachowania (CD) diagnozuje się, gdy dzieci wykazują ciągłą agresję wobec innych oraz poważne naruszenia zasad i norm społecznych w domu, w szkole i wśród rówieśników. Takie naruszenia zasad mogą wiązać się z łamaniem prawa i skutkować aresztowaniem. Dzieci z CD są bardziej narażone na kontuzje i mogą mieć trudności z dogadywaniem się z rówieśnikami.

Przykłady zachowań CD obejmują

  • Łamanie poważnych zasad, takich jak uciekanie, przebywanie w nocy, gdy zabroniono jej, lub opuszczanie szkoły
  • Bycie agresywnym w sposób, który powoduje krzywdę, np. zastraszanie, bójki lub okrucieństwo wobec zwierząt
  • Kłamstwo, kradzież lub celowe niszczenie mienia innych osób

Leczenie destrukcyjnych zaburzeń zachowania

Ważne jest wczesne rozpoczęcie leczenia. Leczenie jest najskuteczniejsze, jeśli odpowiada potrzebom konkretnego dziecka i rodziny. Pierwszym krokiem do leczenia jest rozmowa z lekarzem. Aby postawić właściwą diagnozę, może być potrzebna wszechstronna ocena przez specjalistę ds. zdrowia psychicznego. Niektóre oznaki problemów z zachowaniem, takie jak nieprzestrzeganie zasad w szkole, mogą być związane z problemami w nauce, które mogą wymagać dodatkowej interwencji. Dla młodszych dzieci leczeniem o najsilniejszych dowodach jest , gdzie terapeuta pomaga rodzicom nauczyć się skutecznych sposobów wzmacniania relacji rodzic-dziecko i reagowania na zachowanie dziecka. W przypadku dzieci i nastolatków w wieku szkolnym często stosowanym skutecznym leczeniem jest połączenie treningu i terapii obejmującej dziecko, rodzinę i szkołę.

 

Praca psychologa dziecięcego

l
Konsultacje wychowawcze dla rodziców
Co warto wiedzieć i wykorzystać w procesie wychowawczym.
Psycholog dziecięcy pomoc i wsparcie
Zachowanie maluszka budzi wątpliwości. Chcemy mu pomóc.<br />
Jak pracuję
Konsultacje odbywają się dwuetapowo.<br />
Trening umiejętności społecznych
Terapia psychologiczna jako forma wsparcia dziecka.
psycholog dziecięcy

Konsultacje, wsparcie, pomoc.

Jako psycholog dziecięcy przekazuję wiedzę o tym jak min.

  • Jak stawiać granice dzieciom
  • Jak wesprzeć dziecko w regulowaniu emocji
  • Jak reagować kiedy pojawia się bicie, krzyk, czy kopanie
  • Jak budować w dziecku poczucie własnej wartości
  • Jak motywować dziecko
  • Jak wychowywać dziecko bez nagród i kar
  • Jak wspierać indywidualny rozwój dziecka
  • Co czuje dziecko w sytuacji rozwodu rodziców
  • Czy mówić dziecku prawdę o rozwodzie rodziców
  • Jak zaopiekować się dzieckiem w sytuacji około rozwodowej
  • Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie
  • Jak rozmawiać i oswajać dziecięce lęki
Zabawka dziecięce

Akceptuj i naucz

Jako psycholog dziecięcy udzielam wsparcia w :

  • Nauką przestrzegania zasad
  • Nauką respektowania granic swoich i innych osób
  • Problemami z zasypianiem i snem
  • Lękiem
  • Koszmarami nocnymi
  • Trudnościami z koncentracją uwagi
  • Problemami związanymi z adaptacją do żłobka/przedszkola/szkoły/nowych miejsc
  • Rozwodem rodziców
  • Nieadekwatnymi sposobami reagowania
  • Nieradzeniem sobie ze złością
jak wygląda praca psychologa dziecięcego

Jak  pracuję

Konsultacje z psychologiem dziecięcym odbywają się dwuetapowo. Pierwszy etap obejmuje od jednego do kilku spotkań z rodzicem, w celu zebrania szczegółowego wywiadu na temat dziecka, jego funkcjonowania i jego trudności. W trakcie zbierania wywiadu rodzic ma przestrzeń na zadanie pytań, rozwianie wątpliwości i skonsultowanie swoich pomysłów na wsparcie dziecka w  danej sytuacji z dziecięcym psychologiem. Rodzic wraz z psychologiem dziecięcym podejmuje decyzje, o tym czy wsparcia wymaga dziecko. Jeżeli tak, drugi etap konsultacji obejmuje spotkania z dzieckiem. Na spotkaniu tym, psycholog dziecięcy bazując na wiedzy zebranej w trakcie spotkań z rodzicami, podejmuje odpowiednie kroki w kierunku nawiązania relacji, oraz pomocy dziecku jak i całemu systemowi rodzinnemu.

Trening umiejętności społęcznych

Trening umiejętności społecznych

Jedną z form wsparcia którą praktykuję jako psycholog dziecięcy jest trening umiejętności społecznych przeprowadzany w  gabinecie dla dzieci, który został przygotowany specjalnie z myślą o wspieraniu grupy dzieci mających trudności z nawiązywaniem relacji społecznych. Taka forma współpracy przez wspólna zabawę, wspiera nie tylko rozwój społeczny, emocjonalny, ale i poznawczy dzieci. W kameralnych grupach dzieci uczą się elementów treningu umiejętności społecznych, poprzez nawiązywanie relacji z innymi dziećmi, stawianie granic, oraz umiejętności dzielenia się i współpracy.

Jedną z form wsparcia w pracy w gabinecie z dziećmi jest terapia psychologiczna. W trakcie jej trwania prowadzę zajęcia w taki sposób, by wspierały dzieci w obszarze w którym go potrzebują. Moje działania ukierunkowane są na wspomaganie rozwoju emocjonalnego i społecznego dzieci. Pracujemy wspólnie nad rozwijaniem umiejętności rozpoznawania, nazywania, rozumienia, wyrażania, oraz radzenia sobie z emocjami.  W swojej codziennej pracy wyposażam dzieci w sposoby wspierające w procesie radzenia sobie z emocjami, oraz umiejętności regulowania napięcia emocjonalnego. Uczę dzieci jak mogą rozwiązywać sytuacje konfliktowe bez używania przemocy, oraz jak mogą radzić sobie ze stresem w trudnych dla nich sytuacjach. Ponadto, pracujemy również nad wzmacnianiem samooceny, poczuciem własnej wartości, wplatając w ten proces elementy treningu umiejętności społecznych.

Czas na Wizytę u Psychologa Dziecięcego kiedy:

Nie wiesz, co robić,  gdy Twoje Dziecko kopie, bije, rzuca się na podłogę, krzyczy zamiast mówić.

Nie wiesz jak reagować, kiedy inne dzieci zabierają Twojemu Dziecku zabawki.

Nie wiesz co mówić, gdy Twoje Dziecko boi się iść do przedszkola, czy wstydzi się kontaktu z rówieśnikami.

Dobry Psycholog Dziecięcy Pomoże Ci gdy:

Zastanawiasz się, czy takie zachowanie Twojego Dziecka jest zgodne z normą rozwojową.

Próbujesz, starasz się, szukasz sposobów by wesprzeć najlepiej jak potrafisz, masz jednak wrażenie, że to nie wystarcza, że to nie pomaga.

Nie bagatelizuj wątpliwości pojawiających się w Twojej głowie. Jesteśmy tu po to, aby Ci pomóc.

Zakres konsultacji i porad psychologa dziecięcego

Dziecko Krzyczy - Trudne Zachowania

Twoje dziecko płacze, kopie, bije, szczypie, gryzie, a Ty nie wiesz co robić? Nie wiesz jak wesprzeć swoje dziecko by pomóc mu regulować emocje w bezpieczniejszy dla Niego sposób?

Dziecko się boi - Oswajanie lęków

Nie wiesz jak pomóc swojemu dziecku kiedy się boi? Rozmawiasz, tłumaczysz i masz wrażenie, że to nie pomaga? Pomimo że próbujesz różnych metod i sposobów, Twoje dziecko dalej się boi?

Rozwód rodziców - Stres dziecka

Chcesz pomóc, wesprzeć i zaopiekować się  swoim dzieckiem w trakcie rozwodu? Nie wiesz co i w jaki sposób mówić, by ułatwić sobie  jak i dziecku przeżywanie tego trudnego dla Was czasu?

Świat dziecka - Prawidłowy rozwój

Zastanawiasz się czy rozwój Twojego dziecka przebiega zgodnie z normami rozwojowymi? Martwią Cię pewne zachowania Twojego dziecka i chcesz upewnić się, że wszystko jest w porządku?

Psycholog dziecięcy, któremu ufają rodzice.

Całościowe podejście - ważnym aspektem mojej pracy jest szukanie i uwzględnianie wszystkich możliwości, które przybliżają Nas do znalezienia przyczyny danej trudności. Jestem z rodzicem jak i dzieckiem na początku w trakcie i na końcu drogi poszukiwań.

Indywidualne traktowanie - każde dziecko wymaga indywidualnego podejścia, a więc dobór metod terapeutycznych uzależniam od komfortu i dobrego samopoczucia dziecka.

Solidne fundamenty - opieram się na sprawdzonych metodach terapeutycznych jednocześnie rozwijając swoje kompetencje. Śledzę na bieżąco najnowsze trendy i badania naukowe. Najskuteczniejsze z nich wykorzystuję w swojej pracy. 

- Natalia Supeł

O Mnie

Jestem pedagogiem i psychologiem specjalizującym się w psychologii dzieci. Ukończyłam psychologię oraz pedagogikę na Uniwersytecie Wrocławskim.

Swoje doświadczenie zdobywałam w Centrum Neuropsychiatrii Neuromed, w Milickim Stowarzyszeniu Przyjaciół Dzieci i Osób Niepełnosprawnych oraz w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży.

Zajmuję się także prowadzeniem warsztatów dla dzieci, młodzieży, rodziców, oraz grona nauczycielskiego. Aktualnie pracuję z dziećmi i ich rodzicami na zasadach konsultacji indywidualnych, warsztatów psychoedukacyjnych, oraz treningów umiejętności społecznych.

- Natalia Supeł

psycholog dziecięcy psycholog dziecięcy Michalina Izycka Worhacz 13
psycholog dziecięcy psycholog dziecięcy Natalia Psycholog dzieciecy 2 1
Psycholog dziecięcy
Wykształcenie
Dodatkowe szkolenia
Doświadczenie zawodowe
Obszar zainteresowań
Wizyty online
Psycholog Dziecięcy

Wykształcenie i ciągły rozwój

Magister specjalizacja Psycholog Dziecięcy i Młodzieżowy - 5 letnie studia magisterskie z psychologii specjalizacja: dzieci i młodzież.

Pedagog  dyplomowany - 3 letnie studia licencjackie z pedagogiki

Trener umiejętności społecznych (TUS) I i II stopnia

Szkolenie „Zaparcia nawykowe i moczenie”

Szkolenie „Dziecięce Lęki”

 Szkolenie „ Terapia mutyzmu wybiórczego w grupie wiekowej 3-10 lat z wykorzystaniem interwencji poznawczo-behawioralnych „

 Szkolenie „Metoda Self- Regulation w pracy specjalisty”

 Szkolenie „ Zaburzenia psychosomatyczne u dzieci”

Praca to moja pasja

- Centrum Neuropsychiatrii Neuromed

- Milickie Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci i Osób Niepełnosprawnych

- Centrum Rozwoju i Aktywnośći Dzieci i Młodzieży

- Centrum psychoterapii Promena

- Centrum wspierania rozwoju dzieci Sensorynka we Wrocławiu

Szczególnie interesuję się

Specjalizuję się w wspieraniu dzieci, oraz ich rodziców z problemem moczenia i zaparć nawykowych. Pracuję również z lękami,  w tym z dziećmi z mutyzmem wybiórczym. W mojej codziennej pracy wspieram rozwój społeczno- emocjonalnego dzieci, oraz prowadzę szkolenia i warsztaty dla rodziców, pomagając im z wychowawczymi trudnościami.

Psycholog dziecięcy - opinie

{
Często o pierwszym wrażeniu decyduje kilka pierwszych sekund. Pani Natalia jest bezwątpienia osobą, która wzbudza zaufanie w pierwszych sekundach spotkania, jest empatyczna, miła i przede wszystkim bardzo kompetentna. Konsultacje są wspierające i dają dużo pozytywnej energii. Poczuliśmy się wysłuchani i zaopiekowani, za co bardzo dziękujemy.

Katarzyna Drobny

Mama Jasia
{
Pani Natalia jest otwarta, kompetentna i zaangażowana w problem malucha. Wskazówki dotyczące wsparcia synka podała już podczas pierwszego spotkania, dzięki czemu szybko udało się pomóc dziecku. Bardzo dziękujemy!

Anna Matkowska

Mama Mikołaja
{
Pani Natalia ciepła, wspaniała osoba.Wybrałam ją po obserwacji konta IG(działa tam prężnie i z miłością). Jednak nie wiedziałam jak zareaguje moja nastolatka i UWAGA wybrała ją również po pierwszych wizytach. Pani Natalia ten wybór jej dała. Od początku mówiła, że decyzja należy do córki. 

Teresa Leśniak

Mama Gosi
{
Pani Natalia jest bardzo zaangażowaną i empatyczną specjalistką. Szybko nawiązała kontakt z córką i zdobyła jej zaufanie. Pomoc nie kończy się z zamknięciem drzwi, a rodzic ma pełną wiedzę o kierunku pracy z dzieckiem. Ogrom wiedzy, którą pani Natalia chętnie się dzieli. Efektywne metody działania 🙂 Jestem bardzo zadowolona ze współpracy.

Anna Kleczyk

Mama Igi
{
Bardzo dziękujemy za tą terapię , może te lekcje, wskazówki z perspektywy czasu wydają się oczywiste, przecież to nie było trudne , a jednak dla nas nie było łatwe . Warto skorzystać z pomocy psychologa , z pomocy Pani .Bardzo dziękujemy😊⚘⚘⚘ 

Marzena Chmielewska

Mama Mai
{
Pani Natalia, nie tylko bardzo profesjonalna, z ogromną wiedzą, ale przy tym ciepła, otaczająca poczuciem bezpieczeństwa. Bardzo polecam! 

Katarzyna Ogonowska

Mama Leona

Współpraca z psychologiem dziecięcym

Darmowa Porada

Podziel się swoimi obawami i tym jakie zachowania Dziecka budzą niepokój i wątpliwości.

Porada psychologiczna

Znajdujemy przyczyny, dobieramy właściwy wachlarz metod terapautycznych, analizujemy efekty.

Zmiana zachowania

Dostrzegasz pozytywne zmiany w zachowaniu Dziecka. Wiesz jak reagować i na co zwrócić szczególną uwagę.

Najczęściej zadawane pytania

Kiedy udać się do psychologa dziecięcego ?

Najlepiej wtedy, gdy cokolwiek niepokoi w rozwoju / zachowaniu dziecka . Psycholog dziecięcy jest osobą, która dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu wie jakie zachowania są niepokojące, a które są normą rozwojową w danym wieku. U psychologa dziecięcego rodzice szukają również wsparcia, ale i możliwości dostrzeżenia perspektywy dziecka. W końcu nikogo z Nas w szkole nie uczono jak wychowywać dzieci nic więc dziwnego, że teraz poszukujemy wiedzy i wsparcia.

Skąd mam wiedzieć, czy dany psycholog dziecięcy jest kompetentny?

Dopóki mnie nie poznasz nie możesz tego wiedzieć. Warto zapoznać się z opiniami rodziców, którzy skorzystali z mojej pomocy. Dlatego zapraszam do skorzystania z 10 minutowej darmowej konsultacji by móc przekonać się, że jestem psychologamiem dziecięcym, którzy w swojej pracy łączą rzetelną wiedzę z umiejętnością wysłuchania, zrozumienia i wsparcia drugiego człowieka.

Czy psycholog dziecięcy nie będzie mnie osądzał?

Jestem tu po to by pomóc, a nie osądzać, by wesprzeć a nie dokładać kolejny ciężar. Moją misją jest wsparcie i zaopiekowanie się rodzicem jak i dzieckiem, oraz tym z czym macie trudność w Waszej relacji. Nie osądzam a skupiam się na tym by wskazać  kierunek działań, który będzie służyły poprawie jakości Waszych wzajemnych relacji.

Jak wygląda bezpłatna 10 minutowa konsultacja u psychologa dziecięcego ?

Wizyta u psychologa dziecięcego bywa dla niektórych bardzo stresującym doświadczeniem. Chcę by każda osoba korzystająca z mojego wsparcia czuła się bezpiecznie i komfortowo. 10 minutowa konsultacja z psychologiem dziecięcym to czas przeznaczony na poznanie i zobaczenie sposobu pracy danego psychologa dziecięcego. To czas na zadanie pytań i zorientowanie się czy jesteśmy w stanie  pomóc.

Bijące dziecko w złości, alternatywy nie pomagają, co mam robić?

Wyobrażam sobie, że może to być męczące i frustrujące, szczególnie gdy człowiek podsuwa różne alternatywy a nic nie działa. Nad trzema obszarami chciałabym się pochylić odpowiadając na to pytanie. Po pierwsze czas- czy po wybuchu gdy emocje już opadną rozmawiamy i wspólnie szukamy alternatyw, które ćwiczymy na zimno kilkanaście razy? Po drugie jakie alternatywy są proponowane? Jednych będzie wspierać powolne liczenie do 10, innych ściskanie gniotka, jeszcze inni potrzebują wytupać swoją złość.  Po trzecie nie doceniamy tego jak ważne jest to by działać wcześniej, by pomagać sobie i dzieciom nie w momencie w którym ten wulkan złości wybucha, tylko nauczyć się rozpoznawać stresory, których nagromadzony nadmiar prowadzi do wybuchu.

Moje dziecko bardzo boi się wymiotować, ciągle o tym myśli, co robić?

Pierwsza myśl, która przychodzi mi do głowy to zapytanie o historię tego lęku, Kiedy ten lęk się pojawił? Czego konkretnie w wymiotowaniu dziecko się boi? (zakrztuszenia, chce uniknąć nieprzyjemnego posmaku w ustach?). Jakie komunikaty pojawiają się gdy dziecko przychodzi z tym lękiem do rodzica? Co robić? Warto przede wszystkim nazywać i akceptować ten lęk dziecka i  szukać sposobów na zaopiekowanie się tym lękiem.